وَهُمۡ

يَصۡطَرِخُونَ

فِيهَا

رَبَّنَآ

أَخۡرِجۡنَا

نَعۡمَلۡ

صَٰلِحًا

غَيۡرَ

ٱلَّذِي

كُنَّا

نَعۡمَلُۚ

أَوَلَمۡ

نُعَمِّرۡكُم

مَّا

يَتَذَكَّرُ

فِيهِ

مَن

تَذَكَّرَ

وَجَآءَكُمُ

ٱلنَّذِيرُۖ

فَذُوقُواْ

فَمَا

لِلظَّٰلِمِينَ

مِن

نَّصِيرٍ

٣٧

Orada; "Rabbimiz! Bizi çıkar; yaptığımızdan başka, yararlı iş işleyelim" diye bağrışırlar. O zaman onlara şöyle deriz: "Öğüt alacak kişinin öğüt alabileceği kadar bir süre sizi yaşatmadık mi? Size uyarıcı da gelmişti. Artık azabı tadınız, zalimlerin yardımcısı olmaz."