إِذۡ

قَالَتِ

ٱمۡرَأَتُ

عِمۡرَٰنَ

رَبِّ

إِنِّي

نَذَرۡتُ

لَكَ

مَا

فِي

بَطۡنِي

مُحَرَّرٗا

فَتَقَبَّلۡ

مِنِّيٓۖ

إِنَّكَ

أَنتَ

ٱلسَّمِيعُ

ٱلۡعَلِيمُ

٣٥

İmran'ın karısı: "Ya Rabbi! Karnımda olanı, sadece sana hizmet etmek üzere adadım, benden kabul buyur, doğrusu işiten ve bilen ancak Sensin" demişti.